ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣
[ چون موج زن شد در ازل درياى ذات ذو الكرم ]
آن در بحر اصطفى يعنى نبى مصطفى * هشت از حجاب اختفى در محفل خلوت قدم
سلطان ذات اقدمش بهر وجود مقدمش * فرمود آن دم در دمش خلق آنچه هست از بيشوكم
اين آفرينش موبهمو باشد زكات حسن او * يعنى تصدق كرد هو بر وى دو عالم را اتم
از حق بيان طاوها وارد به موى مصطفى * وز رب حديث و الضحى يعنى به روى او قسم
حسنش ز حق مرآت حق ذاتش دليل ذات حق * نازل بر او آيات حق در وصف شاه محتشم
داراى ملك جان و دل جان جهان سلطان دل * درد و غمش درمان دل آن مرتضاى ذو الكرم
شاهنشه جانآفرين دلدلسوار دشت كين * ختم رسل را جانشين فخر بشر را ابن عم
زهراى اطهر جان هو جان على جانان هو * آب رخ مردان هو بنت نبى فخر امم
سال حيات جسم وى شد همعدد با اسم حى * احيا ز جودش كل شىء هم از اخص هم از اعم
آن مجتباى پاك فن مسموم اهل كين حسن * ذات خداى ذو المنن ثابت ز ذاتش تام و تم
معبود اهل دل حسين المصطفى را نور عين * مولاى خلق عالمين شاهنشه عالىهمم