ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٠

[ دمى بعمر نبودم از اين خيال آزاد ]

نه هيچ در غم محراب و منبر است فقير * نه آنكه بوسه به دستش دهند در اعياد

نه‌مانده است ز مصر وجود او يك خشت * تو بر خليفه گذار آنچه هست در بغداد

نه از كسى طمع ملك و مال و رشوه كند * نه بر تجرى و تكفير خلق استشهاد

ز علم بىخبران چون شنيدى از تحقيق * ز جهل بىخردان نيز بشنو از اشهاد

ز مردمان غلطكار بىاصول كه هيچ * ز كودكى نه پدر ديده‌اند و نه استاد

شده به مدرسه اما نه بهر خواندن درس * شده به خانقه اما نه بهر استرشاد

به بزم اهل طريقت موحد و حق‌جو * بجمع اهل طبيعت قدح‌كش و نراد

بسلك فقر شدند از ره هوس داخل * ولى چه سود كه آتش نبودشان به رماد

ز قصد خويش نديدند حاصلى جز آنك * شدند منهى از هر خلاف و هر افساد

نداشتند به منظور حق سفره و نان * كه دارد آن به نظر دزد و رهزن و جلاد

بقدح پير طريقت بذم اهل طريق * بسى نمودند اقوال ناسزا بنياد