ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٩

قصايد

آن عهد برقرار بود هر دور * تا مظهر اوست مالك ذو اليد را

ابليس ترك سجدهء آدم كرد * نشناخت زو چو خاتم امجد را

ز آن رو كه بسته بوده به ياجوجان * انديشهء سكندريش سد را

ديو و دد آدمى نشود هرچند * آدم كند بقدرت حق دد را

از كلك صنع بر ورق هستى * بنگاشت نقش مقبل و مرتد را

اندر سراى كرد بجا تعيين * بئر عميق و كاخ مشيد را

آيد بسى شكال كه اندر اصل * علت چه بود اصلح و افسد را

در مكتب حقايق چون او گفت * تشديد سخت گوى و بكش مدرا

شاگرد را چه جرم كشيد ارمد * يا سخت گفت حرف مشدد را

در پيش آفتاب به بينائى * نتوان گشود ديدهء مرمد را

در اصل چون صفا و كدورت بود * آئينه و سفال معقد را