ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٧

قصايد

در پيرهن لطافت اندامش * باشد گواه روح مجسد را

زاهد بخواب بيند اگر رويش * بتخانه كرد خواهد معبد را

دو چشم او به فتنه‌گرى ماند * مستان جنگجوى معربد را

برده بطبع گوهر ياقوتش * رنك عقيق و رونق بسد را

دانى كه خون ماست به جوش از چه * بينى اگر لطافت آن خد را

خيزد قيامت ار كه برافرازد * آن سرو قامت از طرفى قد را

روشن علامتى است رخش در زلف * بر غيبت و ظهور محمد را

قائم كه حق ز دور نخستين كرد * دائر بوى ولايت احمد را

ظاهر به واحديت اصلى شد * هر دورهء تجلى ممتد را

يكتا به وحدتست نه آن يكتا * كاول بود هزار و ده و صد را

آن واحدى كش اول و ثانى نيست * بل ثانى است اول بىعد را