ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٦

قصايد

تو مقصودى ز الفاظ و عبارات * نه اين نظم مسجع يا مقفا

مكرر شد در اين نظم ار قوافى * مكرر بود هم لطف تو با ما

مكرر دادى از خوفم رهائى * مكرر دارم از عفوت تمنا

نباشد حرفى از نعت تو خارج * قوافى گر الف باشد وگر يا

خداوندا بزهر او به سبطين * بسجاد به اولاد و به ابنا

همه عيبم به ستارى بپوشان * همه جرمم به غفارى ببخشا

بر باد داد زلف مجعد را * دربند كرد عقل مجرد را

گر پى برى بلعل روان‌بخشش * باور كنى حيات مؤبد را

دارد دهان و ليك نشان از وى * يابد كسى كه هيچ كند خود را

هستش ميان ز هستى گر يك مو * جوئى كناره يا بى آن حد را

دو طره‌اش به عين پريشانى * يكتا كند خيال مردد را