ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٨٥

قصايد

خود اين دوران نه دور كشف ذاتيست * مكن بازآ سراغ از قاف عنقا

چه فضل از آنكه حيدر يار احمد * چقدر از آنكه هارون پشت موسى

شود تا جان سبطى از غم آزاد * شود تا فضل سبطين تو افشا

يكى روى ترا چشم خدابين * يكى فعل ترا دست توانا

به آن دستى مشاكل را تو حلال * به آن چشمى حقايق را تو بينا

به آن چشمت بپوش از عيب ما چشم * كه ستارى و غفارى و اتقى

به آن دستت بگير افتاده را دست * كه بىدستيم و بىحاليم و بىپا

اگر بخشى مرا جرمم محقق * اگر پوشى مرا عيبم هويدا

يكى جرم من و ظل تو امروز * يكى دست من و ذيل تو فردا

دو صد بارم رهاندى از مهالك * رهان بازم نگردى خسته ز اعطا

اگر دستم بگيرى در شدائد * عجب نبود تو بينائى من اعمى