ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

قصايد

به هست خويش ديمومى و دائم * بذات خويش قيومى و بر پا

نه با قدس تو زيبد زن نه فرزند * نه در بود توام شايد نه اما

ز هر عيبى و هر نقصى مقدس * ز هر حمدى و هر نعتى معرا

منم در ظل ذاتت عبد مملوك * كمال رب نداند عبد اصلا

مرا انديشهء لا و نعم نيست * بعبد آن كن كه مىزيبد ز مولى

زهى حسن و زهى عقل و زهى شرم * چنين كردش بذات خود شناسا

سخن ز اصل حيات ما سوى بود * كه با زهرا چه نسبت دارد اينجا

به آب احياى نفس ما خلق كرد * كنون بر ضبط معنى شو مهيا

خود انهار وجودى اين چهارند * كه موجودات را هستند مبنى

يكى تعبير از ذات وجود است * كه از شرست و بىشرطى مبرا

هويت خواند او را مرد عارف * مر اين در اصطلاح ماست مجرى