ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

قصايد

كنم درهاى رحمت را همه باز * ترا در دورهء انا فتحا

نمائيم رايتت را ظل ممدود * كه باشد ما سوى را جمله سكنا

بشوئيم هرچه خواهى رخت عصيان * به آب رحمتت بهر تسلى

خود آيم با لباس مرتضائى * به همراه تو از خلوت بصحرا

شوم يار تو در كل نوائب * كنم صافت ره از خاشاك اعدا

تمام آفرينش را تصدق * كنم در حسنت اندر عقد زهرا

از آن الطاف بىچون و چگونه * عرق بنشسته از شرمش بسيما

بنطق آمد ز تعليم خدائى * كه اى ذاتت ز هر وصفى مبرا

نه كس زاد از تو نه زادى تو از كس * براى از زوج و تركيبى و آرا

مبرائى ز عنوان و عوارض * معرائى ز توليد و تقاضا

ز وصل و نسل موضوئى و مطلق * ز جفت مثل بيرونى و بالا