ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

قصايد

بحسن خود تبارك گفت و احسنت * ستودش به سكه نيكو ديد و زيبا

به آن نطقى كه در خود بود خاموش * تكلم كرد و با خود گشت گويا

كه اى در حسن و نيكوئى و خوبى * حبيب من چه پنهان و چه پيدا

سرا خاليست از بيگانه با يار * تكلم كن كه گويائى و دانا

ميانت بستم اى انسان كامل * بيانت دادم اى سلطان بطحا

منم گنج طلسم و گنجم احمد * تو خود اسمى و خود عين مسمى

من آن ذاتم كه بيرونم ز هر شرط * نه مطلق نه مقيد نه معلا

توئى آن مظهر بىاسم مطلق * كه مشروطى به شرط لا و الا

ببستم عقد مهر خويش با تو * كه هر شيئت شود زان عقد شيدا

كنم خلقى و زان عهد مبارك * نهم در هر سر از عشق تو سودا

به كابين محبت هرچه مار است * در اين مخزن كنم بذلى تو يك جا