ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٦

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

آشفته دل ما تو كنى وين ز تو زيبا است * ما را به دعاى تو بود دست و هويداست

دانى تو خود اين نكته كه ما را چه تمناست * زين دست كه بر دامن مولى به تولاست

بر ذيل ولايش زده‌ايم از دو جهان چنگ * آن صاحب شمشير دو دم خواجهء قنبر

كز تيغ وى آمد ملك و ملك مسخر * نامش به ستمديده و افتاده و مضطر

افسون مجرب بود و عون ميسر * هر مشكلى آسان شود از عونش يكسر

دارند بر اين تجربه رندان قلندر * نكنند بكارى بجز از نام وى آهنگ

ترياق سموم الم و دافع هر زهر * حلال هرآن مشكل در باطن و در جهر

خوانند چو نامش بهر آن وادى و هر شهر * جارى شود از سنگ بهر تشنه دو صد نهر

فريادرس هركه رسيدش ستم دهر * پس گشت پناهنده به آن غالب ذو القهر

كارش نشد از همت او يكسر مو لنگ * اى آنكه براهت بود افهام چو خاشاك

تا فهم كمالت چكند دانش و ادراك * چندان كه حمام است برازنده و چالاك

هرگز نتواند پرد از بام به افلاك