ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٥

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

من نيز به گيتى مثلم در همه عشاق * در رندى و چالاكى و قلاشى و ميثاق

مانا شده بر عشق من از حسن تو اشراق * در حسن تو بىجفتى و در عشق تو من طاق

من بر دل رستم تو به هشيارى هوشنگ * اين شكوه ز بخت است نه ز آن خصلت نيكو

نبود بجهان خلق و خصالى به از آن خو * از خوى تو شاكى نتوان بودن يك مو

زخم تو بدل به بود از مرهم و دارو * درد تو بجان مىخرم آرد به من ار رو

شمشير به من بركش درهم مكش ابرو * آتش به سرم ريز و ميفكن برخ آژنگ

آيا تو نگفتى به من اندر سر پيمان * خواهم كه تو برخيزى در عشق من از جان

آيا نفكندم سر و جان جمله بميدان * آيا نگذشتم به رهت از سروسامان

آيا ننهادم ز غمت سر به بيابان * آيا نرساندم ره عشق تو به پايان

آيا نزدم كام بهر منزل و فرسنگ * يك مايه سخن بجا مانده گويم و برجاست

آشفته نگردد دلت آشفتگى از ماست