ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

ور آنكه بود عارت از انديشهء درويش * ز آميزش درويش شود فر شهان بيش

وين رسم جديدى نبود ، بوده است از پيش * شاهان عدالت روش عاقبت‌انديش

بودند به درويشى خود مفتخر از كيش * نازيم بر آن دولت بىآفت و تشويش

در خاك نشينى نه كه بر شاهى و اورنگ * و آنكه بداز من به تو گويند خلايق

كو نيست بر آئينى و بر كيشى واثق * در طبع من آن نيست بسى غير موافق

دانى تو خود اين حال بتحقيق كه عاشق * هرگز نبود درخورش آئين و علائق

عشق است مرا كيش و بر اين كيشم لايق * اينست مرا راه و نيم‌بند به خرسنگ

بااين‌همه عيبى كه مرا هست و تو دانى * پرسم سخنى از تو خدا را بنهانى

بر گونه ز رو دارى و سروى و گرانى * از اهل خرابات و مناجات و معانى

دارى چو من آيا به حقيقت نه زبانى * دل‌باختهء بر سر كويت بنشانى

كش بر زده باشى تبر از وى وفا سنگ * آن‌سان كه تو بىمثلى و مانند در آفاق

در حسن و برازندگى و پاكى و اخلاق