ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

چين گيرى و بيرق زنى از روم به افرنگ * بازم بود اميد بر الطاف خدائى

مانا كه برافتد ز ميان نام جدائى * با آن‌همه نازت به فقيران فدائى

بازآئى و از دل كنيم عقده‌گشائى * مى نوشى و سرپوشى و گل بوئى و سائى

غم سوزى و جان‌بخشى و دلجوئى و شائى * بزدائيم از آئينه دل به وفا زنگ

از دامن آلوده اگر دارى پرهيز * لعل تو مىآلوده و خونخواره بود نيز

من دانم و دل نكتهء آن لعل دلاويز * پيش لب شيرين تو شكر نبود چيز

افسانه دگر هيچ نخوانند ز پرويز * كو كرد شبى سير مهى با پى شبديز

روزى كه برانگيزى گرد از سم شبرنگ * گر ديده به آلودگى از دامن من چاك

جز چاك شدن را نسزد دامن بىباك * دامان تو المنة للّه كه بود پاك

گو پاك بود دامن و دلق و عنب و تاك * كز زادهء او چونكه به پيوست بادراك

در عشق تو گردد خرد آزاده و چالاك * نه نام در انديشه بجا ماند نه ننگ