ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٢

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

در وعده و ميثاق كه بندند باجمال * با آنكه نظير تو محال است به‌هرحال

در راستى عهد و وفادارى و فرهنگ * گفتم منت آن روز تو خرم زى و خرسند

بادت شجر حسن ثمربخش و برومند * بر وعدهء خوبان نتوان بست دلى چند

چندان به نباشند چو بر وعدهء خود بند * عهدى كه نمايند نپايند به پيوند

گفتى تو كه بر موى من و مهر تو سوگند * كانديشهء ديگر نكنم يارم و يكرنگ

امروز كه از خانه برون آمدهء * بازدارى سر غوغا و كنى عربده آغاز

وز غايت مستى نكنى چشم به كس باز * با عالم و آدم نشوى همدم و همراز

باشد به زمين و به زمانت به روش ناز * زيبد به تو خوانندت اگر خانه‌برانداز

زين‌رو كه بود جمله به خون‌ريزيت آهنگ * اين‌سان كه برون آمدهء مست و جلوگير

دانم چه بسر دارى از انديشه و تدبير * خواهى كه كنى ملك جهان را همه تسخير

خواهد شدن اين زود ترا حاصل نى دير * گيسو چو گشائى كنى از دوش سرازير

و ابرو بخم آرى نبود حاجت شمشير