ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦١

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

باشد كه بود آن شب يلد از مه دى * كاين عهد به پايم نه فرامش كنم از وى

وين راز مگو هيچ به كس غير نى و چنگ * يعنى كه بدل گوى و بدل دار كه دلدار

داده است مرا وعدهء دلدارى و ديدار * تابو كه مگر خانه بپردازد ز اغيار

وين راز نگويد به كس الا كه بود يار * تا سر ندهد نيست كسى محرم اسرار

منصور كه شد محرم اسرار هم از دار * گرديد ز گفتن سر ببريده‌اش آونگ

اين وعده بدل دادم و او بود خودآگاه * بنشست مراقب همه شب تا به سحرگاه

چون منتظران بود نگاهش سوى درگاه * كآيد بورود تو مگر مژده از راه

آن وعده كه دادى چه بدى بود به دلخواه * دل داشت حساب دى و تموز بهر ماه

تا كى به اسد جاى كند شمس چو خرچنگ * بس دى شد واردى شد و شعبان شد و شوال

بگذشت بسى هفته بسى ماه بسى سال * يادت به نيامد يك از آن عهد بمنوال

وين نيست شگفتى كه ز خوبان بود اهمال