ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

[ اى ترك چه باشد دگرت باز بهانه ]

كاسرار شود فاش چو از لب شنود گوش * پيداست از آن گردش چشم و علم دوش

كاندر پى تاراجى بىپرده و روپوش * وين بس عجب آيد كه در آن طره بناگوش

ماند بشه روم كه لشگر كشد از رنگ * بر پاى تو ريزيم چو ما جان به ارادت

حاجت چو به خون‌ريزى و آشوب و جلادت * ور زانكه ترا اين بود انديشه و عادت

زى شاد و به زه ساز كمان را به رشادت * نازيم بر آن پنجه و بازو به زيادت

بر آنكه خورد تير تو بدهيم شهادت * كاو بر همه عشاق بود سرور و سرهنگ

آن‌كس كه شود كشته ز تيغ تو گلندام * كارش بود از جملهء عشاق تو بر كام

رو كرده بر او بخت پسنديده ز ايام * روزى رسد آيا به من از لعل تو پيغام

بر قتل صفى باش كه فردا كنم اقدام * يابد دلم از وعدهء فرداى تو آرام

چندان كه بود وعدهء خوبان همه نيرنگ * هيچت بود اين ياد كه گفتى تو مرا كى

كآيم بسراى تو شبى يكدل و يك پى * تا صبح در آغوش تو چون نشئه كه در مى

مانم كنم اين قصهء هجران تو را طى