ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٧

[ تا شد دلم شكستهء آن زلف عنبرين ]

پس دلبرى نماى ز مغضوب و ضالين * اى طالب طريق هدايت بلا كلام

جوياى اوليا نشود نطفهء حرام * دارى تو چون به جستن راه حق اهتمام

بىشك ز شير پاك دلت ديده انفطام * مىكن بمادر و پدر خويش آفرين

شكر خدا كه بندهء پيران رهبرم * در ملك فقر صاحب اكليل و افسرم

در آستان پير مغان خاك شد سرم * روشندل از تجلى انوار حيدرم

و اعجاز موسويست هزارم در آستين * سرى كه از كليم حقش داشت مكتتم

و آن دم كه بر مسيح نزد زان صريح دم * وان يم نداد هيچ به كس نيم قطره نم

از ما نداشت پير طريقت دريغ هم * اى مرحبا به غيرت آن غيرت‌آفرين

اى جان جان عشق كه جان جهان ز تست * در جسم ما ز عشق تو گر هست جان ز تست

صورت ز ما و معنى روح روان ز تست * گفتم غلط چه باز كه اين از من آن ز تست

با دم زبان بريده هم آن از تو و هم اين