ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

[ تا شد دلم شكستهء آن زلف عنبرين ]

سر حضور نيست گرت باور اى جوان * در ضمن گفتگو كنم آن راز را بيان

هشدار تا دلت شود از نور حق مبين * اول شناس نقطهء بارا تو اى حكيم

هم فرض دان ولاى ورا در دل اى سليم * بسم الله است آيهء آن نقطهء عظيم

پس گو بنام دوست تو رحمن و الرحيم * يعنى بعام و خاص بود رحمتش قرين

محمود مطلق است چون آن سيد مجيد * حمدش فتاده فرض بهر عبدى از عبيد

اين حمد قفل رحمت حق را بود كليد * توفيق حمد پس طلب از حامد حميد

آنگاه زن مدام دم از رب عالمين * چون سابق است بر غضبش رحمت اى فلان

تكرار كرده رحمت خود را ببندگان * آنجا به شرط مغفرت اينجا به شرط جان

رحمن الرحيم به اين قصد پس بخوان * تا در دو كون بر تو شود رحمتش معين

گر دارى اعتقاد بعدل حق اى جواد * بر موقف حساب ترا بايد اعتقاد

كآنجا به راستى كند اظهار عدل و داد * تعديل كفر و دين شود اندر صف معاد

پس مالكش بگوى بر اثبات يوم دين