ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

[ تا شد دلم شكستهء آن زلف عنبرين ]

كردم تهى ز زاغ و زغن آشيانه را * پرداختم تمام ز هستى ميانه را

خالى نمودم از خود و اغيار خانه را * ديدم به بزم جمع نگار يگانه را

كافكنده پرده بر طرف از روى نازنين * چشمش ز شب‌نشينى بسيار نيم‌خواب

جعدش به دلربائى عشاق نيم‌تاب * بنهفته در دو لعل لبش صد قرابه ناب

بد محتجب ز پرتو رخسارش آفتاب * زان رخ شدم حقيقت حق اليقين يقين

لعلش كه بود از خم اسرار باده‌نوش * يكباره برد از من سرمست عقل و هوش

ز افسانهء وجود چو يك جا شدم خموش * بود آنچه مىرسيد در آن حالتم به گوش

تمجيد پير عشق از آن لعل گوهرين * اى دل گرت هواست كه در عالم نياز

گردد بنفس عارجه معراجت اين نماز * همت طلب نخست ز مردان پاكباز

تكبير پس بگوى و ز هستى كن احتراز * يعنى چهار بار دل از شش جهة گزين

كردى چو قصد و روى نمودى به حق ز جان * كونين را به پشت سر انداز آن زمان