ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

[ تا شد دلم شكستهء آن زلف عنبرين ]

گاه افكند به هندم و گاه آورد به چين * هر تار موى خم به خمش راست صد شكن

در هر شكن اسير دل و دين دو صد چو من * در وى گرفته هر دل آوارهء وطن

فرزانه ساحريست همه رنگ و مكر و فن * پيچيده اژدريست همه شيد و كيد و كين

انديشه را عبور نه زان موى مدلهم * تا چون نهد ز بيم به راه غمش قدم

هرجا فتد چو مرغ معلق به دام غم * گويا مستر است در او خام خم بخم

مانا مكرر است در او دام چين به چين * گفتم برم پناه از اين غم به عاقله

او هم چو بنده بود گرفتار سلسله * صبر و قرار و حس و هش و عقل و حوصله

بودند جمله با دل ديوانه يكدله * يعنى در آن دو طرهء عقل‌آزما رهين

دوشم كه بود خاطر از آن موى مشك فر * مجنون صفت بوادى اندوه دربه‌در

ناگه بجان فتاد مرا آتشى دگر * يكباره زد به هستى موهوم من شرر

پرداختم وجود ز غوغاى آن و اين