ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

[ خواهم اى دل محو ديدارت كنم ]

گر هزارت سر بود در تن هلا * كوبم آن يك جا به سنگ ابتلا

ماندت چون زان همه يكسر بجا * همچو منصور آن سرت را زير پا

آرم و تن بر سر دارت كنم * تا زنم آتش ترا بر جسم و جان

سوزم از نار جلالت خانمان * سازمت جارى انا الحق بر زبان

سنگ‌باران بر سر دار آن زمان * همچو آن حلاج اسرارت كنم

گر به راه عشق پا افشرده‌اى * ور بسر صوفيان پى بردهء

سر همان‌جا نه كه باده خوردهء * آن‌چنان يعنى كه از خود مردهء

تا بهر دل زنده سر دارت كنم * گر كنى از بهر دنيا طاعتى

خود نماند بر تو غير از رحمتى * زانكه تو مرزوق بعد از قسمتى

ور ز طاعتها مريد جنتى * سرنگون برعكس در نارت كنم

در تذكر خواهى ار اشراق من * عاشق نورى تو نى مشتاق من

خارجى از زمرهء عشاق من * در حقيقت گر شوى اوراق من