ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٤

[ خواهم اى دل محو ديدارت كنم ]

هر زمان اندازمت در تاب‌وتب * فارغت يكدم نسازم از تعب

تا ز خواب مرگ بيدارت كنم * بر تنت تا هست از هستى رمق

گيرم و سازم به هيچت مستحق * هرچه بگشائى تو زين دفتر ورق

من بهم برپيچمش باز از نسق * تا بخودپيچان چو طومارت كنم

گر حديث از روح گوئى گر ز تن * جز من و ما نيست هيچت در سخن

تا نبينى هيچ ديگر ما و من * سازمت گنگ و كر و كور از محن

در تكلم نقش ديوارت كنم * آفتاب اى مه نهم پالان تو

بر زنم بر هم سروسامان تو * جان تو بسته است چون بر نان تو

نانت گيرم تا برآيد جان تو * مستحق لحم مردارت كنم

تا بگردانى ز من رو سوى خلق * بازگردانم ز رويت روى خلق

بد كنم بد با تو خلق و خوى خلق * نادمت سازم ز گفت‌وگوى خلق

نااميد از يار و اغيارت كنم