ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

[ خواهم اى دل محو ديدارت كنم ]

خواهم از هستى سبك‌بارت كنم * گر تو خواهى كز طريقت دم زنى

پاى بايد بر سر عالم زنى * نى كه عالم از طمع بر هم زنى

چون دم از آمال دنيا كم زنى * مورد الطاف بسيارت كنم

ساعتى در خود نگر تا كيستى * از كجائى و چه جائى چيستى

در جهان به هرچه عمرى زيستى * جمع هستى را بزن بر نيستى

از حسابت تا خبردارت كنم * هيچ بودى در ازل اى بىشهود

خواستم تا هيچ را بخشم وجود * پس جمادت ساختم اول ز جود

گر شوى خودبين همانستى كه بود * بر خودى خود گرفتارت كنم

از جمادى بردمت پس در نبات * وندر آنجا دادمت رزق و حيات

خرمت كردم ز باد التفات * چون ز خارستان تن يا بى نجات

باز راجع سوى گلزارت كنم