ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

[ در شهر ما بتى است كه بر جان بود امير ]

شد پوزبند وسوسه‌ام عشق تيزدست * كامد بدست و پنجهء وسواس را شكست

جانم ز بند تفرقه و قيد جمع رست * يكسر فتادم از خرد و هوش دنگ و مست

شد ما سوى فرامشم از خاطر خطير * روح صعود كرده چو از عالم عقول

در تنگناى جسم عنان داد بر نزول * گفتم سروش غيب ز اسرار ما يقول

كاينك به هوش باش تو اى حامل جهول * تا در عيان ز معنى وحدت شوى خبير

كردم چو ديده باز در آئينه روبرو * شد سر لا إله موجه مرا در او

يعنى نبد معاينه ز آئينه غير هو * بود آنچه در بساط ز جام مى و كدو

باقى نبود هيچ بجز ذات پاك پير * صبحست اى نديم چو افتادهء خمار

شد طالع آفتاب سر از خواب غم برآر * چون نفى غير مىكند اثبات كردگار

زان مى كه نفى غير كند ساغرى بيار * تا دل شود ز صيقل رشحات او منير

برخيز تا كشيم برسم قلندرى * جام قلندرانه ز صهباى حيدرى