ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٧

[ در شهر ما بتى است كه بر جان بود امير ]

گفتم گداى سائل و محتاج و مستجير * پيرم چو يافت از اثرات وجود طى

باقى نه هيچ از اثرم غير مهر وى * برزد نهيب ساقى سرمست را كه هى

آتش فكن به خرمن جانش ز جام مى * تا زان شراب نفس حرونش شود ستير

برداشت چست و چابك ساقى پاك ذيل * پيمانهء كه بود به مستان خيل كيل

از وى نموده ناب حقيقت كميل ميل * هردم از او رسيده بتكميل صد كميل

كسب ضياء كرده از او مهر مستنير * لبريز كرد زان مى سوزنده‌تر ز نار

زان آتشى كه سوخت ز منصور اختيار * زان مىكشيد و گشت انا الحق سر بدار

دادم بدست و گفت ستغفار كن سه بار * از هستى وجود كه جرمى است بس كبير

بگرفتم و كشيدم چون جام را بسر * آتش گرفت جانم از آن باده سربه‌سر

فارغ شدم ز دغدغهء خير و خوف شر * ز آثار من نماند بجز صورتى اثر

زان صورتى كه گشت اسير دمش اثير