ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

[ در شهر ما بتى است كه بر جان بود امير ]

دلهاى آن گروه كه در عشق آن همام * بد در ثبات سخت‌تر از آهن و رخام

يك جا بدست قدرت او نرم چون خمير * بر دور پير مصطبه رندان باده‌نوش

بنشسته فارغ از دو جهان دوش تا بدوش * بر دور جام و نغمهء نى جمله چشم و گوش

مستانه سر كشيده ز غوغاى عقل و هوش * رندانه پشت پا زده بر فرق ماه و تير

از عقل فرق بين همه را جان پاك فرد * پوشيده جمله چشم ز تمييز سرخ و زرد

غافل ز غير يار چه درمان بود چه درد * وارسته از خيال كه گردون كدام و گرد

بيگانه زان تميز كه بالا كجا و زير * ساقى در انتظار كه زان واجب الوجود

ديگر كدام بنده شود مستحق جود * كافتادمش به خاك من رسته از قيود

دادم پس از سجود به يكتائيش درود * خواندم پس از درود بهر حاجتش خبير

اندر طلب چو پاك ز هستى شدم فنا * برداشت سر بسوى من آن خسرو بقا

آن‌سان كه درد خسته‌دلان را كند دوا * گفتا كه كيستى و چه حاجت ترا بما