ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

[ در شهر ما بتى است كه بر جان بود امير ]

دنيا كجا كه ملك دو عالم بود حقير * سر پابرهنگان درش از ره رضا

يكسر زنند بر سر كونين پشت پا * هم بندگان مجرم آن شاه ذو العطا

هستند گرچه خويش ز سر تا به پا خطا * بخشند جرم عالم و آدم بعون پير

مستان جام بادهء لبريزش اى عجب * دريا بلب كشند و نه بر لب زنند لب

مردان حق دمند و اميران حق‌طلب * جانشان عرى ز هايلهء علت و سبب

لبشان خمش ز قائلهء قلت و كثير * از مهر شاه سينهء آن بندگان حر

همچون صدف بقلزم جانست پر ز در * چون هستشان ز كوى خرابات آب‌خور

خمخانه را كشند و نه چون خم شوند پر * ميخانه را خورند و نه از مى شوند سير

هريك ز يمن طالع فيروز و فربخت * بر لامكان كشيده از اين تل خاك رخت

گرديده عرش اعظمشان تختهء ز تخت * دلها شود ز سطوت ذو العرش لخت‌لخت

چون برزنند تكيه ز اجلال بر سرير