ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨

[ واجبى هويدا گشت در لباس امكانى ]

وندر آن محافل گشت از هزار در داخل * يك نگاهش از خود برد آنچه ديده در ره دل

دل نه آنكه بود از غير غيره هوا لباطل * هم دل او و هم دلدار هم بنا هم بانى

صد هزار آئينه هشت پيش رخسارش * وز هرآن يكى گرديد جلوه‌گر در آثارش

عشق پرده‌سوز آورد از حرم به بازارش * كس نبود تا گردد در نظر خريدارش

شد روان تماشا را خود بكل اطوارش * تا جمال خود بيند خود به عين وحدانى

شد بباغ و رخ بگشود آب و رنگ بر گل داد * حسن بر چمن بخشيد عشق گل به بلبل داد

سبزه را مزين كرد سرو را تمايل داد * بر شقايق و نسرين رونق و تجمل داد

ناز بر سمن آموخت شاهدى بسنبل داد * اين‌چنين كند هرجا نفخه‌هاى رحمانى

بر چمن يكى بگذر تا رخش چو من بينى * آب و رنگ رخسارش در گل و سمن بينى

از لطافت نسرين لطف آن بدن بينى * نى كه لطف نسرين است چون تنش كه تن بينى

حسن يوسف آن نبود كش به پيرهن بينى * چشم حسن‌بين خواهد عشق پير كنعانى