ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

با تو گويم سخنى ديگر اندر سر * مكن آن را ز صفى چون شنوى ظاهر

آنكه كس نبود بر ديدن او قادر * عقلها يك جا از معرفتش قاصر

حس كند دركش اين نايد در خاطر * جز تو او گردى و آنكه شويش ناظر

هرچه تو بيرون از خود روى او آيد * تا تو ننمائى او ماند و اين شايد

بجز او چيزى يك جو ز تو ننمايد * همه او باشد و او بالد و او بايد

فكرتى ميرد چون فكرت نو زايد * تا دگر چيزى بر اصل تو بفزايد

بس غيور است او بر طلعت نيكويش * هيچ نگذارد غيرى نگرد سويش

تا كسى باقى است از هستى يك مويش * نتواند ديد يك موئى ز ابرويش

جز كسى كوشد فانى ز خود و خوديش * گردد او ناظر از چشمش بر رويش

وادئى كآنجا سيمرغ پر اندازد * درخور از عصفور نبود كه بپر نازد

جز كه از هستى يكباره بپر نازد * وانگهى خود را هم پر ملك سازد