ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

اثر از ريشه رسد بر شاخ هردم * زاده از مريم عيسى نبود مبهم

داده روح القدس از غيبش گردم * پسر روح او را كس خواند فافهم

ليك آبست ز جبريل نشد هر زن * خاصه كان زانيه باشد نه نكودامن

مريمى بايد با تأييد از ذو المنن * تا شود از دم روح القدس آبستن

پس مسيحا نفسى زايد كامل فن * كه دل مرده ز وى زنده شود در تن

تا نپندارى صوفى است هر ابليسى * احمقى خامى كوته‌نظرى پيسى

نشده همدم عيسائى و ادريسى * كه بياموزد رسم و ره تقديسى

نشكيبد بوى الا كه قدح ليسى * كو گلى زان باغ ار نبود تدليسى

به تو ز اسرار حقيقت قدرى گفتم * آنچه بد درخور توضيح به ننهفتم

من به آن منطق هنگام سخن جفتم * همه آن گويم كه گويد واشنفتم

بس گهرهاى معانى به بيان سفتم * نيك درياب كه راهت به صفا رفتم