ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

تا نه‌بيند رخ رحمت‌على از إله * دل ز يكتائى هرگز نشود آگه

من و دل دانيم آن طلعت روحانى * كه نه هرگز بتكثر بود ارزانى

زانكه آن چهره نه جسمست نه جسمانى * اولى باشد كورا نبود ثانى

ليك از غببش شايد بسرا خوانى * هم تواش بينى بر صورت انسانى

چونكه ساكن شود آن صورت در سينه * دل‌وجان يابد تسكين و طمأنينه

وجه غيب آيد و گيرد ز دل آئينه * به تو گويد سخن آن دلبر ديرينه

ز اول شنبه تا آخر آدينه * گنج مخفى را دل گردد گنجينه

گفتمش روزى كى عالى از انديشه * صورت از معنى مكفى است در اين پيشه

گفت بر صورت شيرت نبود بيشه * به پرى ليك توان برد پى از شيشه

شجر از شاخه نباشد بود از ريشه * بين كه بر شاخهء فكرت نزنى تيشه

شجر و شاخه و ريشه است همه باهم * شجر و شاخ ز ريشه است ولى محكم