ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

تو نپندارى كآن صورت اللهى * بود آن صهبا يا ساقى بر واهى

بل بساقى بود آن باقى اگر خواهى * آردش ساقى در ساغر ز آگاهى

چو بنوشى رسدت نشئه به ناگاهى * كندت ساقى در اين‌همه همراهى

عنب آن مى فكر است و خمش وحدت * پرورش يابد با نفخهء از جنت

گرمى عشق به جوش آردش از فكرت * پس شود صافى چون روحى بىكثرت

دل نوشنده از آن افتد در حيرت * كه حقيقت بود اين يا معنى يا صورت

چون بدل آيد بيرون نرود هرگز * نيست در خارج پيدا شدنش جائز

جز كه بر حكمتى از آيت يا معجز * همچو بر مريم كامد ملكى ذى عز

يا كه او ديدش چون رفت برون از دز * از همان چشمى كو بيند بىحاجز

باشد آن صورت از يك پير از يك شه * اندر آيد بدل از يك حيث از يك ره

تابد آن نور از يك مهر از يك مه * متعدد نشود هرگز بر ناگه