ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

ببرى آنچه به چالاكى و طرارى * نگذارى نه دهى پس نه نگهدارى

وگر آيد ز پيش كس توبه نگذارى * چو بره بينيش از طعنه بيازارى

سر مردم به زبان پيچى در گفته * نشوى گاه سخن گفتن آشفته

گفته‌ها كانسان كس هيچ به نشنفته * پس بدلها روى آهسته و بنهفته

همچو عيارى كآيد بسر خفته * خانه بيند چو شود بيدار او رفته

من بر اينم كه تو اى شوخ پرىپيكر * بدرت بوده ملك يا پريت مادر

زانكه آئى ز در بسته به كاخ اندر * همچو آن صورت كاندر دل عارف سر

بدر آرد چو رخ آدم در منظر * و آدم است آن نه چو آدمها در محضر

بود اعلى مثل آن فهمى اگر يانى * نه كه مثلى بود او را كه برد كس پى

نه به او ماند چيزى نه به چيزى وى * داريش گر به نظر ليس كمثله شىء

چو درآيد شود انديشهء اشيا طى * نشئه پيدا نه و پيداست نشاط از مى