ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

[ تو پريچهره مر از مردم بالائى ]

به روش خيزد از لعلش گوهرها * به سخن ريزد از لعلش شكرها

به كفش باشد چون گوئى اين گردون * دهدت بازى چند ار بوى افلاطون

نبود چيزى پيشش خرد و قانون * نتوان بردن جانى ز كفش بيرون

جان كم ار گيرى پيشش كندت افزون * بنهد منت وز كس نشود ممنون

آن‌قدر چابك و پرمايه و حرف افكن * همه باشندش در فهم سخن كودن

پيش او باشد چندان كه سخن روشن * ننهد وزنى بر گفته و بر گفتن

بجوى گيرد نه دانه و نه خرمن * بل گذارد به سخن جرمت بر گردن

بچه اندازه تو اى شوخ زبردستى * كه ببردى دل و بر گيسو پيوستى

نشدم آگه كى بردى و كى بستى * همچو هشيارى كآيد بسر مستى

در ره دل به كدامين سو بنشستى * كه نديدت كس بادامى يا شستى

گفته بودندم اى مه كه تو عيارى * كله مردم از سر همه بردارى