ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

[ بشناختمت در همه جا اى بت عيار ]

در فقر ولاى تو صفى را بود آيت * دارد ز تو در هر نفس اميد عنايت

بر وى ز تو زيبنده بود عفو جنايت * كاو را بهر آن لغزش و عيبى بود اقرار

بودم چو گياهى به گلستان تو معيوب * گشتم به ثناى تو گلى تازه و مرغوب

نگذاشت مرا دست تولاى تو مغلوب * مغلوب نگشت آنكه شد از حق به تو منسوب

اكنون به تو منسوبم اگر زشتم اگر خوب * در گلشن محبوبم اگر وردم اگر خار

بنوشت گر انگشت تو بر لوح جبينم * كاينست يك از خاك‌نشينان زمينم

با آن‌همه عيبى كه به خود بود يقينم * پوشيدى و كردى ز چنان حال چنينم

نبود عجبى زانكه تو آنى و من اينم * تو آن‌همه دارائى و من اين‌همه نادار