ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

[ بشناختمت در همه جا اى بت عيار ]

از ابر نيام ار بجهد بر اثر خرق * با دشت كند كوه و كمر را همه هموار

گر مشت زدى بر سر و كتفى پى ناموس * مىشد به زمين تاه تن مرد چو فانوس

گر خصم بدش زهرهء گيو و فر كاوس * از هستى خود بود در آن هائله مأيوس

باجلوه‌تر او را پى تير از پر طاوس * خوشرنگ‌تر او را دم تيغ از لب دلدار

مىتاخت چو در معركه بىوحشت و پرهيز * امواج بلا خاستى از بحر خطرخيز

گردان قوىچنگ ز ميدان غم‌انگيز * بودند به يك‌لحظه پراكنده و ناچيز

غربال فنا بود كه مىگشت اجل‌بيز * يا ابر قضا بود كه مىبود بلا بار

بس مركب صحرائى بىصاحب خسته * بودند دوان هر طرف افسار گسسته

وان قوم به مانندهء افواج شكسته * هر سوى روان سوى عدم دسته‌به‌دسته

در هر قدمى كشته و افتاده و بسته * بسيارتر از موج يم و ريزش كهسار

بر رزم به يك عزم چو مىگشت مهيا * با آنكه عدو بود به انبوه صف‌آرا