ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

[ بشناختمت در همه جا اى بت عيار ]

تا چشم همىديد ز اسپاه منسق * وز لشگر همدوش و سواران هم ابلق

هى بود ز مركب تن بىرأس معلق * هم روح ز اجساد به يك نظم مطلق

هم دشت ز مقتول به يكدست مطبق * هم اسب ز اثقال به‌يك‌بار سبك‌بار

ز آشوب و هياهوى و تكاپوى و تبتل * مىبود چو سيماب زمينش بتزلزل

گر معركه مىبود پر از رستم زابل * كس هيچ نمىديد بجز راكب و دلدل

مىريخت چو باران به زمين كله و كاكل * مىرفت به غارت زيلان جوشن و دستار

هرگاه كه در معركه مىخواست هم‌آورد * مىگشت ز آوازهء او رنگ يلان زرد

خون در تن هريك شدى از هيبت او سرد * جبريل كه بود از همه در منقبتش فرد

مىگفت به گيتى است همين تيغ و همين مرد * هم بلكه در اين دار جز او نبود ديار

حرفى است كه مىبرد گرو تيغ وى از برق * كى مىگذرد برق هم از غرب و هم از شرق

در حال شكافد به يكى بارقه صد فرق * صد فلك شود هردم از او در يم خون غرق