ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

[ بشناختمت در همه جا اى بت عيار ]

مىشد ز خروشش ملك‌الموت مشوش * تا روح كرا زود كند قبض به ناخوش

هر گوشه ز خون دامنهء دشت منقش * چونان كه در اردى ز شقايق رخ گلزار

زان پيش كه در جنگ كند عزم سوارى * شيران جهانگير و هژبران شكارى

بودند بهر پشته و بيغوله فرارى * يا در دهن مار و دل مور حصارى

ناگشته مقابل متواتر متوارى * بودند دليران به پس دره و ديوار

در معركه تازى و تكاپوى و تكاور * مىكرد بگرد آينهء مهر مكدر

وز ولولهء كوفتن و كندن و كيفر * مىبرد ز سر هوش هژبران تناور

مىآمد و مىرفت پس از خشم مكرر * سرور شد و صفدر شد و حيدر شد و كرار

تيغش همه چون باد خزان بود مجرب * در ريختن برگ رزان غير مرتب

هى ريخت سر مرد و تن مرده ز مركب * آورد گه از پشت و پى و مرفق و منكب

وز كتف و كف و سينه و سر بود لبالب * وز پيكر و بر روى هم افتاده به خروار