ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

[ بشناختمت در همه جا اى بت عيار ]

افتاده به پيش قد رعناى تو بودم * چون سايه به همراهى بالاى تو بودم

در عين سكون جنبش درياى تو بودم * آورد مرا عشق تو از خانه به بازار

زان پيش كه آواره بصحراى تو گردم * از منظر پنهان تو پيداى تو گردم

در فرق ز جمع تو هويداى تو گردم * در انجمنت بينم و رسواى تو گردم

در مجلس مستان تو صهباى تو گردم * سرمست در آيم بدر از خانهء خمار

در كوى تو حالى كه مرا بود نكو بود * من از پى روپوش بود من همه او بود

رو سوى توام بود نه رو بود نه سو بود * اين آب كه در كوزه و جام است بجو بود

دل درشكن طرهء آن سلسله مو بود * اينست كه اكنون بود از سلسله ناچار

روزى كه نبودى اثر از عالم و افلاك * بودى سر عشاق بسى بسته بفتراك

مىداد مرا عشق تو تعليم به لولاك * چون بود نهان گنج غم عشق تو در خاك

گر خاك شدم نيستم از خاك شدن باك * از خاك شوم باعث افلاك دگربار