ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

[ حق داشت پيش از آنكه بود جسم و جوهرى ]

جائز شود اعادهء معدوم بر حكيم * چون عمر رفته آرد و دفع علل كند

عظم رميم را دم روح القدس دهد * نفس خليل را بيقين بىخلل كند

اعضاى مرده را بحيات ابد كشد * اجساد تيره را به صفاى ازل كند

هر رتبه را ز ملك و ملك برترى دهد * هر قوه را ز عقل مجرد اجل كند

معلول را ز علت اولى برون برد * ذرات را بشمس حقيقت بدل كند

زان پيشتر كه در رگ شريان كند نفوذ * چون خسروان به شوكت شاهى عمل كند

در ملك جسم بيرق امن‌وامان زند * زنجير عدل گردن ديو و دغل كند

هر چيز جز ولايت مولاى عالم است * از دل برون و عشق ورا ما حصل كند

شاهى كه ثابت است به وحدت وجود او * اعلى است از تقيد و اطلاق بود او

مطرب كه گرم باد دم از عشق هردمش * گفت آنكه را تو خوانى در ذات اقدمش

مطلق بود ز جوهر و اعراض و شبه و مثل * اشيا ز جزو و كل همه غرقند در يمش