ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

[ حق داشت پيش از آنكه بود جسم و جوهرى ]

اخبار كرده‌اند كه قربانى آورد * عاشق گه عبورش در پيشگاه عشق

حاضر شويد جمله كه پا در ركاب كرد * در بر قباى شاهى و بر سر كلاه عشق

اى اهل دل مباد كه رو بر قفا كنيد * كز يك خطا شويم همه روسياه عشق

درويش از گناه و صواب است بىخبر * در كيش ماست غفلت از شه گناه عشق

او ناظر دل است كه تا سوز دل كراست * يا از كدام سينه بلند است آه عشق

دل نيست آنكه نيست پريشان زلف يار * عشق است شاهد دل و هم دل گواه عشق

شكرانهء كه چشم حسودش نديد و گشت * طالع ز بام طالع درويش ماه عشق

ساقى پياله بخش حريفان مست را * آور بطبع صوفى حيدرپرست را

زان مى كه چون بجام ز مينا محل كند * از رنگ و بوى مشكل افكار حل كند

رجعت دهد حواس پراكنده را به مغز * چون خاكها كه باد به يك جاى تل كند

تا جسم را چگونه معاد است در زمان * راجع بجسم جان را بهر مثل كند