ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

[ حق داشت پيش از آنكه بود جسم و جوهرى ]

از سر كنت كنز فتد پردهء خفاء * تفسير آن بخلقت كون و مكان شود

گيسو گشايد آن بت و هرجا به شهر و كوى * افسانه‌هاى دلبريش داستان شود

از تاب آن عرق كه بعارض نشسته داشت * صحرا و دشت از همه سو گلستان شود

سروقدش كه در چمن حسن و دلبرى * مانند خود نداشت به نازى چمان شود

در انجمن سواره ز خلوت‌سراى قدس * با صد هزار جلوه به تنها روان شود

حد زبان ستايش او نيست پيش از آنك * گويا به حمد حضرت ذاتش زبان شود

اسم و صفت نبود و نبى و ولى نبود * بود آن على و هيچ به غير از على نبود

آمد برون ز خلوت اجلال شاه عشق * سرتابسر گرفت جهان را سپاه عشق

فيروز روز آنكه به صد عجز و انكسار * جان آورد نياز و نشيند به راه عشق

اينك سواره مىكند از راه دل عبور * خيزيد تا كشيم دل اندر پناه عشق

داريد دل نگاه كه آن شاه تندخو * خواهد فكند بر دل عاشق نگاه عشق