ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

[ حق داشت پيش از آنكه بود جسم و جوهرى ]

زين قيل و قال حرف نگارى بهانه بود * كو عارفى كه پوست فكند و ثمر گرفت

در اين رماد گرم نهان برق آتشى است * روشن از آن چراغ كه تا كشت و فر گرفت

رازى كه پرده‌دار حقيقت نهفته گفت * بىپرده بين كه نقش به ديوار و در گرفت

عالم پر است از جلوات جمال يار * زاهد نداشت ديده نشست و خبر گرفت

افسانه است اين‌همه حرف آن بود كه گفت * دى پير مىفروش به رندان و سر گرفت

كآئينه مصطفى بود آئينه به على است * تصديق اين رجوع به مرآت صيقلى است

زان پيشتر كه رأيت هستى عيان شود * پيدا نشانهء ز شه بىنشان شود

نورى از آن جمال منور علم زند * حرفى از آن بيان چو شكر بيان شود

ياقوتى از خزانهء قدرت برون فتد * رهن بهاى آن همه دريا و كان شود

بر وجه خويش آينهء روبرو نهد * در عكس خود ز بعد نمايش نهان شود

خطى كند ز نقطهء لا ينقسم نزول * در عرض و طول سطح زمين و زمان شود