ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

[ حق داشت پيش از آنكه بود جسم و جوهرى ]

يكتائيش چو بود منزه ز شبه و مثل * بىشبه و مثل آمد و شد شمع محضرى

دردانه‌اى كه از انا عبد فسانه گفت * دانند اهل دل كه جز او نيست دلبرى

شيخ و حكيم صحبت معقول مىكنند * بايد شنيد نكتهء عشق از قلندرى

دلدل‌پئى كه برق به گردش نمىرسد * عشق است و تو سوار خر لنگ لاغرى

رازى نهفته بود كه بر مصدر عقول * آمد خطاب بلغ يا ايها الرسول

سلطان ذات پرده چو از چهره برگرفت * از كلك صنع پردهء امكان صور گرفت

خلوت‌نشين غيب بصحرا نهاد روى * يكسر ظهور كوكبه‌اش بحر و برگرفت

عنقاى قدرت قدمش برگشود بال * قاف حدوث را همه در زير پر گرفت

از رحمتش وزيد ببستان كائنات * بادى و شاخها همه شد سبز و برگرفت

تأثير فاعليت او را به حد خويش * هر قابليتى پى فعل و اثر گرفت

بحر وجود كرد باظهار جود موج * هر شيئى دامن از پى اخذ گهر گرفت