ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

[ چونكه در جوش بحر وحدت شد ]

وز غبار وجود اغيارت * رفت جاروب ذكر كاشانه

رو كند در دل تو يار شود * شمع جمعت جمال جانانه

نعمت اللّه را چو يافت دلت * هرچه دارى بده به شكرانه

جان بشمع رخش بسوز چنانك * عشق آموزد از تو پروانه

گر دهى دل به حرف ما آيد * حرف عالم به گوش پروانه

خواهى ار وصل گنج بادآور * خانه را كوب و باش ويرانه

سبحه بفكن يار يكتا را * يك دل آئى به ترك صد دانه

در غم دوست پاى يكتائى * زن بفرق دو كون رندانه

در خرابات عاشقان با ما * پس درآى و بنوش پيمانه

تا بجان تو عكس اين معنى * افتد از جام پير ميخانه

كه حقيقت بملك هستى شاه * نيست غير از على ولى اللّه