ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

گنج لب برگشود و گوهر ريخت * مفلسان را به حرف قارون كرد

دست بر مو گرفت و ساغر داد * عقل را از دو شيوه مجنون كرد

ترك خون‌ريز غمزه‌اش يك‌بار * بر سر بيهشان شبيخون كرد

خوش‌خوش آن مطرب مقام‌شناس * آشنا چنگ را بقانون كرد

هردمى زد رهى و مستان را * به سياقى ز خويش ممنون كرد

از بم و زير نى حريفان را * گاه مسرور و گاه محزون كرد

مطرب از چشم عاشقان افشاند * آنچه ساقى ز غمزه‌اش خون كرد

مستى بيخودان چو افزون ديد * اين نوا را به نغمه موزون كرد

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان

ما گدايان كه نفى بالذاتيم * پادشاهان ملك اثباتيم

حامل اسم اعظم شاهيم * مخزن سر حضرت ذاتيم