ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

دامن خيمه شه چو بالا زد * حسنش آتش به كوه و صحرا زد

شد جهان روشن از فروغ رخش * رايت حسن چون هويدا زد

آن شهى كو ز ما بذات غنى است * آمد و جام فقر با ما زد

شد ز تخت شهى به زير و قدح * با گدايان بىسروپا زد

ديد چون حسن دل‌فريبى او * بر سر عقل شور سودا زد

تا نمايد كه هرچه هست يكيست * سوى صحرا علم به تنها زد

تا بگويد كه غير ما همه لاست * كوس وحدت به بام الا زد

اين همه نقش كلك قدرت او * كه بر اين پرده است پيدا زد

كرد غوغا ز حسن خويش به پا * وانگهى خويش را به غوغا زد

بار ديگر نهنگ عشق برون * شد ز دريا و دل به دريا زد

پرده زان راز برفكند عيان * دم ز اسرار ذات يكتا زد