ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

گشت آن حرفم آتشى و بسوخت * جسم و جان را و دل فتاد به جوش

از پى او شدم روانه بشوق * همه جا مست و بى خود و مدهوش

تا رسيدم به درگهى كه در آن * بود جبريل عقل حلقه به گوش

ديدم از دور مىكشان همه را * جمع بر دور پير باده‌فروش

از حريفان بزم گوش دلم * مى نيوشيد بانك نوشانوش

ناگه افتاد چشم رحمت پير * به من زار و بركشيد خروش

كه ترا گر هواى خدمت ماست * در خرابات كش سبو بر دوش

آنگهم ساقى از اشارت پير * ساغرى داد كاين بگير و بنوش

چون كشيدم مى از پيالهء عشق * گشتم از گفتگوى عقل خموش

اندر آن مستى اين حديث بديع * گفت خوش‌خوش به گوش هوش سروش

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان