ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

عقل در كار عشق نادان است * هرچه كت گويد آن مكن آن كن

چند سندان زنى به درگه دوست * بارى از كله كار سندان كن

در وصل ار بروت نگشايند * ديده مسمار باب هجران كن

آب و جاروب آستان ورا * ز اشك چشمان و موى مژگان كن

دل غم‌ديده را به مجمع فكر * بند آن طرهء پريشان كن

بنشين بر سمند گردون تاز * چرخ را گرد سم يكران كن

خوش ز سم كميت عرش نورد * منشق اى جان حجاب امكان كن

از تكاپوى رخش دريائى * لامكان را غبار ميدان كن

عشق از ايمان و كفر بيرونست * دل مبرا ز كفر و ايمان كن

تا شوى ايمن از وساوس نفس * اين سخن نقش خاتم جان كن

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان