ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

شو ز خود بىخبر كه غيرت عشق * زين حقيقت نمايد آگاهت

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان

اى رخت ماه چرخ طنازى * قامتت سرو باغ ممتازى

آفت عقل و جان به طرارى * فتنهء دين و دل به طنازى

طره‌ات مشك چين دلدارى * نرگست ترك شهر غمازى

چون تو شاهى و مات تست دو كون * با كه شطرنج عشق مىبازى

گرنهء عاشق خود از چه سبب * خويش بر حسن خويش مينازى

زانكه نبود به خانه جز تو كسى * كه دلش را به ناز بگدازى

زلف خود را از بهر خود تابى * روى خود را ز بهر خود سازى

نكته خال خود تو دانى و بس * كه سخن با لطيفه پردازى

تو مسيحا دمى و نادره‌گوى * تركتازى كلام اعجازى